سایه ی آن همه ابر را ، بر کوه ها .. می بینی؟

شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندان بان هر دو زمزمه می کنند

روزهایم آرام اند

نمی شود موج سواری کرد

نمی شود

برایشان شمع روشن کرد

لازم نیست

قول آدم شدن داد

و

از سر و کول خدا بالا رفت

روزهایم آرام اند

سیگار نمی کشند

لال مونی نمی گیرند

آغوش نمی خواهند

روزهایم ، روزند

هوس شب شدن هم ندارند

این چه اصراری ست من دارم ،  که سر هر کلاس کاری بی مربوط به آن کلاس را انجام دهم.

این عر زدن های بی وقفه ی من هیچ ارتباطی به تو و کارها و بگیر و نگیر هایت ندارد. خیالت راحت.

تو ، تفسیر مفصلی از خلاصه ترین آدم ممکن هستی. اگر خوانده شوی. اگر ، باد گیرم درست کار کند.

این روزها متوجه افکار اکنونم نیستم و مدام در و دیوار گذشته را لیس می زنم و آویزان آینده می شوم. تمام ننوشتن هایم به این بر می گردد

دلیل به هم ریخته بودن مداوم اتاقم تنها این است ، می خواهم کاری برای انجام دادن داشته باشم.

من هر چه فکر می کنم فلسفه ی کارهای بعضی از دختران کلاسمان را نمی فهمم. آن ها همیشه ردیف مقابل پسرها می نشینند ، حتی اگر کل کلاس خالی باشد. همیشه در کلاس خاطره های هیجان انگیزشان یادشان می آید و بلند بلند برای هم تعریف می کنند و غش غش می خندند. هر روز تولد یکی از آن هاست و تمام تولد هایشان را همان جا می گیرند ، همان ردیف مقابل پسر ها. دختران کلاس ما آدم های شادی هستند و به شدت خوشبخت اند. آن طور که از حرف هایشان دستگیرم شد هیچ وقت دوست پسری نداشته اند و از تمام پسر های کره ی زمین چندششان می شود. من هر چه فکر می کنم فلسفه ی کارهای دختران کلاسمان را نمی فهمم. اگر کارهایشان فلسفه ای داشته باشد البته

کجایی وقتی باران بر صورتم می بارد ؟

می دانی فریبا

وقتی تو می گویی ، انقدر هم خوب می گویی ،

بهتر است آدم ساکت بماند و گوش کند.

این روزها شادمانی می فروشم...

از کجا ، به کجا ...